Burmees Manu

 

 

Onze lieve Manu heeft binnen 8 maanden al 2x op de herplaatsingsite gestaan. Is er iets mis met hem? NEE, het is een schat van een kat, zie ook het berichtje van zijn nieuwe bazin Corrie. Waarom dan toch herplaatsen nodig was?
De eerste keer, afgelopen november, zijn ze bij ons gekomen omdat hun vorige baasjes een kindje hadden gekregen dat allergisch bleek voor katten. Ik heb mijn hele leven katten gehad, al 30 jaar Burmezen, maar de laatste 2 jaar niet. Toen mijn laatste lieverd door ziekte en ouderdom was gestorven was ik zo verdrietig dat ik dat niet nog eens wilde meemaken. Maar het ging toch weer kriebelen en ook mijn man was wel weer in voor een kat. Maar het moest wel een Burmees zijn en liefst 2 die aan elkaar waren gewend. Ook al zijn we veel thuis, het is prettig als ze ook gezelschap aan elkaar hebben. Dus ging ik op zoek op de herplaatsingsite van Felikat en vond Beau en Manu, 2 halfbroertjes van ca 3 jaar. Het klikte snel met de eigenaren en de katten en op 8 november '08 kwamen ze bij ons wonen. Ze waren heel gauw gewend. Ze dolden door het hele huis, lagen heerlijk in elkaar gerold te slapen en kwamen lekker bij mij en/of mijn man zitten als we aan onze pc's zaten te werken (op het toetsenbord), de krant lazen (zij er bovenop natuurlijk) of onderuit op de bank. Vanaf half februari gingen ze ook af en toe naar buiten, dat waren ze in hun vorige huis ook gewend.
En toen gebeurde er iets ellendigs. Manu raakte op de een of andere manier de kluts kwijt en was 4 weken weg. Ik heb het overal gemeld, op minstens 10 websites gezet met foto, folders rondgedeeld in de buurt en opgehangen bij winkels en 's avonds als het stil was al roepend de buurt rondgelopen. Zonder resultaat. Maar op de kop af 4 weken nadat hij niet thuis was gekomen kreeg ik een telefoontje van mensen die zeiden dat hij al weken in hun tuin zat, 3 straten bij mij vandaan. Ze vonden hem lief , haalden hem aan en hadden hem wel willen houden, maar een van hun katten viel hem steeds aan. Ze gaven hem maar geen eten om hem niet te laten wennen. Hij werd steeds magerder en toen besloten eens op internet te zoeken naar een in hun woonplaats vermiste Burmees. Gelijk raak (van de posters in de winkels hadden ze er geen gezien).
Toen ik hem riep kwam hij direct al wankelend aanlopen. Het voelde als een leeg bontvelletje toen ik hem oppakte. Ik heb hem direct door de dierenarts laten controleren, maar alles werkte nog en hij at als een wolf. Alleen de timing was heel slecht, net die dag werd de vloer uit onze benedenverdieping gesloopt omdat er verrotte balken vervangen moesten worden. Beau kon dus een tijd niet vrij rondlopen en was aardig van slag. Ook al omdat eerst alle aandacht naar hem ging, hij was erg ziek geweest (misschien wel omdat hij zijn maatje miste, zei de da). Nu ging de meeste aandacht naar Manu en nam die ook nog eens de grote slaapkamer in beslag, we wilden ze niet direct zonder toezicht bij elkaar laten, want Manu leek bang en was erg verzwakt. De eerste dagen gingen ze nog bij elkaar liggen en likten elkaar, maar volgende dagen dook Manu steeds vaker weg voor Beau en begon Beau hem in de hoek te drijven als hij hem zag bewegen. Bij de dierenarts kreeg ik het advies ze vooral niet uit elkaar te halen, maar uiteindelijk zat er niets anders op. Beau werd steeds fanatieker en Manu steeds banger. We hebben een kattengedragstherapeut ingeschakeld en echt alles geprobeerd, inclusief pillen voor Manu om de angst te verminderen en uiteindelijk een drankje voor Beau om minder agressief te worden. Dat hielp een beetje, maar niet afdoende en zonder medicatie was alles weer alles voorheen.
In een kattenpension (we hadden allemaal even rust nodig) was er niets aan de hand, waren ze weer dikke vriendjes, maar op het moment dat Manu thuis uit de kooi stapte sloop hij weer weg en de deur was nog niet achter hem dicht of Beau probeerde weer bij hem te komen. Ook training met een bench leidde tot niets, zodat we tenslotte geen andere oplossing zagen dan voor een van hen ander huis te zoeken. Voor Manu, omdat hij zulke angstige associaties heeft met dit huis én omdat hij dol is op mensen en daardoor misschien sneller bij iemand anders zou wennen. We wilden er heel zeker van zijn dat het een goede plek zou zijn, dus hebben we hem weer op de site van Felikat laten plaatsen omdat we uit ervaring wisten dat dat vertrouwd is.
Gelukkig duurde het maar een paar weken voor Corrie zijn foto zag en belangstelling voor hem kreeg. Toen ze elkaar in het echt zagen was het snel beklonken. Binnen een paar minuten lag hij snorrend tegen haar aan. Ook met haar andere kat was er geen probleem. Toen ik hen een paar dagen later bezocht leek Manu al helemaal thuis.
Dus iedereen gelukkig, zou je denken. Maar wij missen Manu heel erg, zijn malle bokkensprongen en zijn innige knuffels. En bizar genoeg mist Beau hem ook, die loopt steeds klaaglijk miauwend overal te zoeken. Wellicht dat ik nog eens een beroep doe op Anja's bemiddeling om toch weer een maatje voor Beau en een 2e lieverd voor ons te vinden. Maar nu nog maar even niet.

Met vriendelijke groeten,
Berna

<<