Beste Anja,

Al enige tijd geleden had jij mij gevraagd een reactie te schrijven naar aanleiding van de herplaatsing van onze kater Bandhu. Tot op heden was het er niet van gekomen, maar nu dan alsnog.

Ondanks vele pogingen Bandhu af te leren om onze poezen te bespringen bleek zijn instinct sterker dan zijn angst voor de plantenspuit en de hormonen-hulp die de dierenarts ons had gegeven. Omdat zijn gedrag al had geleid tot een zeer ernstige nek-infectie bij één van de poezen en toenemende onrust bij de andere twee hebben we – na twee jaar – toch besloten Bandhu te herplaatsen. Niet in de laatste plaats omdat hij ook ’s nachts nogal eens wilde gillen terwijl wij inmiddels drie kleine kinderen hebben waarvan de oudste anderhalf is. Met zeer veel pijn in ons hart hebben wij hem uiteindelijk aangemeld voor herplaatsing. Nog geen week later werden wij al gebeld. Hoewel wij het wel heel snel vonden en wij nog altijd niet helemaal verzoend waren met het idee dat Bandhu bij iemand anders zou gaan wonen hebben we toch maar een afspraak gemaakt met de mogelijke nieuwe “baasjes” van Bandhu. Het onmogelijke gebeurde! Hij voelde zich meteen op zijn gemak en na een roerige nacht is hij nu zelfs verworden tot bedslaper en schootkat!!! Dat was hij bij ons nooit! Het doet hem dus goed in een omgeving te zijn waar hij alle aandacht krijgt, wat bij ons nooit zou kunnen. Ondanks het verdriet om afscheid van hem te moeten nemen zijn wij verschrikkelijk opgelucht en ongelooflijk blij dat hij terecht is gekomen bij mensen die zo veel om hem geven en hem hebben doen opbloeien op een manier die wij waarschijnlijk nooit voor elkaar zouden hebben gekregen. In ons geval was de vraag dus: wat is belangrijker, ons eigen verdriet om afscheid te moeten nemen, of het geluk van Bandhu?! Wij weten het wel.

Anja, bedankt voor je hulp, zonder jou hadden we het nooit gedaan en dan was Bandhu nooit zo goed terechtgekomen.

Familie Lammerts van Bueren

 

<